بنام خدا
حضرت ابوالفضل ( ع )
تا صداي العـــطش آمد به گوش خون سقّاي حرم آمد به جوش
از صداي العـــطش بي تاب شد كوه غيرت از خجــالت آب شد
خون دل با خون ديده شد عجين شرم دارد بر جبين آن مه جبين
همچو ني نالان و ديده خونفشان گفت دست او به سوي آسمـــان
ياريـم كن اي خــــداي لا مكـــان سر بلند آيم برون زين امتحان
رفت پيش شــاه آن مــــــاه منير گفت شاها بند از پايـــم بگيـــــر
رخصتم ده در ركابت جان دهم بهتراز جان چيست؟ گو تا آن دهم
يابن زهرا ، اي شه والا تبــــار وقت معراج است و قلبم بي قرار
من كه بيمار توئم درمان ز توست بنده و فرمانبرم ، فرمان ز توست
سيّدي ، دست من و دامــــان تو اي تمــــــام هستيم قــــــربــــان تو
در جـــوابش گفت آن شاه الست خون دلم زين مــــردم دنيا پرست
يك نظر بر خيمه ي بي آب كن چاره اي بر اصغر بي تاب كـــن
بر كوير تشنه ام باران توئي طفل بي جان عطش را جان توئي
عبد صالح، مشك را پرآب كن كودكـــان تشنـــه را سيراب كـــن
در جوابش گفت ، سقّاي حرم امر، امر توست اي كـــان كـــــرم
هر چه فرمايي تو اي سبط رسول مي نهم برديــــده انگشت قبــــــول
مسعود پيرامون
